زندگي آدمها پر از پستي و بلنديه ، پر از روزاي خوب و بد . دلم مي خواد بنويسم و ترشحات ذهن معدوممو ، روي صفحه مانيتور ببينم . تموم روزاي خوب و بدو  تو وبلاگم موندگار كنم . روزاي خوبو براي اين موندگار كنم كه يادم باشه زندگي ما آدمها هميشه بد نيست . شادي هست ، خنده هست و اگر يه روز از عالم و آدم گله داشتي و حس کردی همه دنیا رو سرت خراب شده يادت باشه روزای شادی هم تو زندگیت بوده که احساس می کردی یه لحظه شادیشو  با تموم دنیا عوض نمیکنی ...

و روزاي بدو به خاطر تجربه اي كه مي تونه همراه داشته باشه . و اينكه هر وقت شاد هستي يادت باشه هر لحظه زندگي ميتونه پر از غم يا شادي باشه . و اينكه بدون غم شايد شادي وجود نداشته باشه .

گاهي هم دلم براي وبلاگم تنگ ميشه . امروز تموم پستهای وبلاگمو مرور کردم .چه حس خوبی دارم وقتی پستهای سابقو می خونم .  تو خيلي روزا واقعا تنهائیمو با پستام پر کردم و چقدر خوب تونستم دوستاي خوبيو پيدا كنم كه منو اونطوري كه هستم شناختن .. چقدر دلم براشون تنگ شده ... . مي خوام بيام بنويسم . اما نميدونم  چند درصد از دوستاي قديمي هنوز مينويسن ... میدونم خیلی ها نیستن . مثل لیلا و امین ... اما میشه امتحان کرد . با دوستهای باقیمانده و جدید ....